‘Ik wil mijn pad
Simone Kleinsma (51)
blijven verbreden’
Musicalster Simone Kleinsma over de combinatie van hard werken en een dosis geluk, en over ouder worden. ‘Dat is wel een gewetensvraag: zou ik mijn moeder in huis nemen?’
tekst Monique van de Sande | fotografie Harry Meijer | ANBO magazine sept/okt 2009
tekst Monique van de Sande | fotografie Harry Meijer | ANBO magazine sept/okt 2009
Tot afgelopen juli schitterde Simone Kleinsma maandenlang als Norma Desmond, de hoofdpersoon in de musical Sunset Boulevard. Desmond was een ster in het voorbije tijdperk van de stomme film. Sindsdien bijt ze zich vast in haar vergane glorie. Levend in de illusie dat ze nog altijd is wie ze was, en een comeback binnen handbereik ligt. Norma Desmond is een heerlijke rol om te spelen, vindt ze. Maar ook een perfect voorbeeld van hoe het niet moet, ouder worden. Blijven hangen in het verleden is voor niemand goed, zegt ze. ‘En je ziet wat ervan kan komen, in Sunset Boulevard. Aan het eind is Norma Desmond behoorlijk doorgedraaid’. Simone Kleinsma zelf vergaat het beter. Niet alleen omdat ze van nature gezegend is met een flinke portie Hollandse nuchterheid, ze staat gewoon nog steeds vol in de schijnwerpers. Met groot succes, ook al is ze inmiddels 51. Ik ben nog steeds ik, of hoogstens een beetje méér ik’.
Je draagt een schat aan ervaring met je mee.
‘Dat is waar, al vergeet ik het soms ook. In dit vak bén je er nooit. Je moet aan jezelf blijven werken, je pad blijven verbrede. Dansen gaat nu toch iets minder soepel dan vroeger, en daar moet dan iets voor in de plaats komen. Ik ben blij dat ik dat in het acteren heb kunnen vinden. De rol van Norma Desmond paste perfect bij die nieuwe balans: minder fysiek, meer drama. Al was het net zo goed een gigantische uitdaging, zoals elke rol. Ik stap nog steeds niet zonder angst of zenuwen het toneel op. Als een voorstelling eenmaal loopt, wordt dat langzamerhand een gezonde spanning. Maar een première blijft eng, al draai je nog zo lang mee’.
Hoezo, dat wordt fantastisch?
Of neemt de druk misschien zelfs toe? Je hebt immers een reputatie hoog te houden.
‘Ik schrik er inderdaad wel eens van dat mensen zoveel van me verwachten. Dan vertel ik dat ik dit of dat ga doen, en dan zeggen ze: ‘O nou, dat wordt vast fantastisch!’ Terwijl ik denk: dát moeten we nog maar even afwachten. Bovendien maak ik zo’n voorstelling niet in mijn eentje. Uiteindelijk moet het allemaal kloppen, en dat ia een combinatie van hard werken én een dosis geluk’.
Kijk je tevreden terug op het afgelopen seizoen?
‘Ik zou liegen als ik ‘nee’ zei. Mijn soloprogramma Songs From The Heart kreeg eerst al prachtige recensies, en daarna werd Sunset Boulevard ook nog eens goed ontvangen. Dat wordt straks nog lastig bij een volgende productie, denk ik dan stiekem. Maar goed, eerst ga ik vanaf eind oktober een reprise doen van Songs From The Heart, met een paar nieuwe nummers. En daarna zien we wel weer’.
Heb je ooit wel eens iets van: voorlopig even niet?
‘O jawel, maar het afgelopen jaar had ik de enorme luxe dat Pia Douwes en ik elkaar in de voorstelling afwisselden. Ik was dus regelmatig ineens vijf, zes dagen vrij. En nu heb ik een pauze tot in oktober. Ook heerlijk, al weet ik zeker dat het tegen die tijd weer begint begint te kriebelen. Ik ben nooit een carrière planner geweest, maar ik wil toch het liefst nog heel lang doorwerken. Zolang het nog gaat, en nog leuk is om naar te kijken. En zolang ik het zelf nog leuk vind, want dat blijft het belangrijkste. Stel dat ik ooit gek word van de zenuwen, of van de pijn, dan houdt het gewoon op. Maar voorlopig vind ik het geweldig, en ik bruis van de energie’.
Je draagt een schat aan ervaring met je mee.
‘Dat is waar, al vergeet ik het soms ook. In dit vak bén je er nooit. Je moet aan jezelf blijven werken, je pad blijven verbrede. Dansen gaat nu toch iets minder soepel dan vroeger, en daar moet dan iets voor in de plaats komen. Ik ben blij dat ik dat in het acteren heb kunnen vinden. De rol van Norma Desmond paste perfect bij die nieuwe balans: minder fysiek, meer drama. Al was het net zo goed een gigantische uitdaging, zoals elke rol. Ik stap nog steeds niet zonder angst of zenuwen het toneel op. Als een voorstelling eenmaal loopt, wordt dat langzamerhand een gezonde spanning. Maar een première blijft eng, al draai je nog zo lang mee’.
Hoezo, dat wordt fantastisch?
Of neemt de druk misschien zelfs toe? Je hebt immers een reputatie hoog te houden.
‘Ik schrik er inderdaad wel eens van dat mensen zoveel van me verwachten. Dan vertel ik dat ik dit of dat ga doen, en dan zeggen ze: ‘O nou, dat wordt vast fantastisch!’ Terwijl ik denk: dát moeten we nog maar even afwachten. Bovendien maak ik zo’n voorstelling niet in mijn eentje. Uiteindelijk moet het allemaal kloppen, en dat ia een combinatie van hard werken én een dosis geluk’.
Kijk je tevreden terug op het afgelopen seizoen?
‘Ik zou liegen als ik ‘nee’ zei. Mijn soloprogramma Songs From The Heart kreeg eerst al prachtige recensies, en daarna werd Sunset Boulevard ook nog eens goed ontvangen. Dat wordt straks nog lastig bij een volgende productie, denk ik dan stiekem. Maar goed, eerst ga ik vanaf eind oktober een reprise doen van Songs From The Heart, met een paar nieuwe nummers. En daarna zien we wel weer’.
Heb je ooit wel eens iets van: voorlopig even niet?
‘O jawel, maar het afgelopen jaar had ik de enorme luxe dat Pia Douwes en ik elkaar in de voorstelling afwisselden. Ik was dus regelmatig ineens vijf, zes dagen vrij. En nu heb ik een pauze tot in oktober. Ook heerlijk, al weet ik zeker dat het tegen die tijd weer begint begint te kriebelen. Ik ben nooit een carrière planner geweest, maar ik wil toch het liefst nog heel lang doorwerken. Zolang het nog gaat, en nog leuk is om naar te kijken. En zolang ik het zelf nog leuk vind, want dat blijft het belangrijkste. Stel dat ik ooit gek word van de zenuwen, of van de pijn, dan houdt het gewoon op. Maar voorlopig vind ik het geweldig, en ik bruis van de energie’.
