Welke nummers hebben Simone - Songs from the heart uiteindelijk gehaald?

'Van alles. Er zitten natuurlijk heel veel liedjes in die ik ooit al heb gezongen, uit musical's als Mamma Mia!, Sweet Charity en Funny Girl. Maar ook een nummer uit Sunset Boulevard, de musical die ik dit najaar ga doen. daarnaast zing ik nummers uit de tijd dat ik begon: Close to you van de Carpenters, in een deels Nederlandse vertaling en stukken van Stevie Wonder, Matt Dusk, Diana Ross...En er komt een aantal gasten langs, maar die houd ik nu nog geheim. Maar mijn smaak, mijn inspirator's en mijn carrière zijn absoluut de rode draad in dit programma. Het is, denk ik, heel erg Simone'.

 

Zo'n show met liedjes lijkt gemakkelijker dan een musical. Is dat ook zo?

'In tegendeel! Eigenlijk is alles hard werken, hoor. Of je nou musical, toneel of een concert doet. Maar ik vind dit wel echt aanpoten -ik moet toch dertig nieuwe nummers in mijn hoofd stampen. ik loop nu al murmelend over straat, met teksten in mijn jaszak'.

 

In je jaszak?

'Ja, als ik de hond uitlaat. Dan heb ik overal in mijn jas briefjes met liedteksten zitten. Gewoon voor mezelf, omdat dat lekker leert. Ik loop anders toch maar niks te doen als dat beestje loopt te plassen. Er zijn wel mensen die me dan een beetje vreemd aankijken, ja. Kan ik me ook wel voorstellen, ik loop daar echt te mompelen’

 

Ben je nog zenuwachtig voor een nieuwe show?

'Ik denk dat iedereen in dit vak zenuwachtig is. En ik ben het soms nog een beetje meer, omdat ik altijd wel dingen opzoek die ik een beetje eng vind. Ik houd erg van uitdagingen. Dat is ook de reden dat ik zo'n twee jaar geleden, nadat ik heel lang musical heb gedaan, graag toneel wilde doen. Dat is gelukt: ik heb Nurse Ratched gespeeld in One flew Over The Cuckoo's Nest en ik heb Judy Garland gespeeld en gezongen in Aan het einde van de regenboog. Dat was echt een heel andere manier van repeteren, van spelen - best spannend. Met Simone - Song from the heart ga ik nu dus alleen maar zingen. En in die show zitten toch ook wel een aantal dingen die niet helemaal mijn metier zijn. Dus is de vraag: lukt dat? Goed, ik heb wel nummers uitgezocht waarvan ik denk dat ik ze aankan. Je moet ook je beperkingen kennen. Je moet mij geen nummers van Céline Dion laten zingen, met al die frutsels en dingetjes, dat zit helemaal niet in mijn stem. En natuurlijk heb ik nog altijd zangles. Dat moet ook, om mijn stem te onderhouden. Wat dat betreft ben ik net een oldtimer, die moet je ook koesteren'.

 

Nu je het toch hebt over oldtimers: je wordt dit jaar vijftig...

'Tja. Ik vind het raar vooruitzicht, vijftig worden. Ik vóel me helemaal geen vijftig, hoogsten een jaar of veertig. Maar ik merk echt dat mijn lijf minder wordt. Ik krijg makke's: pijntjes en dingetjes. Een nek die vastzit, een rug waar ik wat vaker doorheen ga. Dan denk ik echt: gadverdamme, dit wil ik helemaal niet! Maar ja, er is helaas niet zoveel aan te doen'.

 

Boezemt ouder worden je angst in? In jouw vak ben je toch erg afhankelijk van je lichaam.

'Nou, die drie musical disciplines - zingen, dansen, spelen - kun je dus niet tot op hoge leeftijd blijven doen. Natuurlijk, de rollen passen zich aan. In Engeland zijn er fantastische oudere musical acteurs, die op hun zestigste, zeventigste nog van alles doen. Daarom wil ik me, ook nu nog, zo breed mogelijk ontwikkelen. Zodat ik wat te doen heb als het dansen niet meer gaat. Maar ouder worden in dit vak is absoluut confronterender dan in menig ander beroep. Het is ook een ijdel vak;  er is geen theater dat níét vol hangt met spiegels. En iedere keer denk ik: o jee, weer een rimpel erbij. En ik werk natuurlijk altijd met jongere mensen. Heerlijk, maar die zitten wel veel strakker in hun vel. En dan denk ik wel eens: o ja, dat had ik ook ooit. maar ik ga dus niet aan de botox. Ik ben veel te bang dat dan mijn hele mimiek verdwijnt.

Nee, ik vind ouder worden niet leuk, maar uiteindelijk denk ik toch: laat maar komen die rimpels. En ach, weet je wat het ook is? Ik heb in mijn leven zó veel leuke dingen gedaan, daar kan ik alleen maar met heel veel plezier en dankbaarheid op terugkijken'.

 

Iemand met jouw ervaring zou een goede lerares zijn. Geef je wel eens les?

'Ja, ik word wel eens gevraagd. En ik geef ook af en toe wel eens een workshop. Maar er gaat altijd heel veel tijd in zitten en die tijd heb ik niet als ik speel. Daarom is een workshop leuk, dan studeer ik wat met ze in en dan is het klaar. En wat ook zo is: ik ben niet erg pedagogisch aangelegd. Ik overlaad mensen altijd met informatie, veel te veel voor een keer. Terwijl je dat dus gewoon op moet bouwen. Dus nee, ik geloof dat ik om redenen van talent en tijd niet zo geschikt ben om echt lerares te worden'.

Jammer. In de musical wereld is er nauwelijks iemand met meer ervaring dan jij.

'Maar dat komt omdat ik negentien was toen ik begon, dus ik heb heel veel kunnen doen. En ik heb altijd de mazzel gehad dat ik heel veel mooie producties mocht doen. Dus ja, dan bouw je wel wat op. Hoewel, als mensen zeggen: 'Wat deed je dat goed', heb ik vaak zoiets van: is dat zo? Ik weet natuurlijk wel wat ik ongeveer doe, maar ik kan er niet altijd precies de vinger op leggen. Gek is dat, hè? Bij een ander vind ik het makkelijker om te zien, maar bij mezelf weet ik het, zelfs na al die jaren, soms helemaal niet. Nee, ik heb ook geen last van routine. Dat kan in dit vak ook helemaal niet. Als iemand een fout maakt, bijvoorbeeld, zul je daar toch op moeten inspelen. En wat ook scheelt, is dat je elke avond in een ander theater staat. En elk theater heeft een andere sfeer; net zoals elke stad een ander publiek heeft. Kijk, met zo'n voorstelling als Mamma Mia!, waar je tweeën half jaar in dezelfde zaal staat, moet je oppassen dat het geen sleur wordt, dat je niet je riedeltje afspeelt en weer naar huis gaat. Het eerste wat je doet als je binnenkomt, is kijken met wie je die avond speelt. Ik heb wel eens gedacht:: ik lijk wel een ambtenaar. Met alle respect voor ambtenaren hoor, maar dan wordt het opeens een gewone baan. Terwijl ik dit vak toch nog steeds echt niet als gewoon werk beschouw'.

 

Even iets anders. Jij en je man, regisseur Guus Verstraete, wonen -na bijna vijftien jaar in het Gooi gewoond te hebben - sinds een jaar of vijf weer in Amsterdam. Is dat fijn, voor iemand die er geboren en getogen is?

'Tja, ik ben natuurlijk wel echt een Amsterdamse. Toen ik jong was, praatte ik zelfs alsof ik uit hartje Jordaan kwam. Dat is er pas afgegaan toen ik naar de Klein Kunstacademie ging en spraak les kreeg. Maar als ik een borreltje op heb, of als ik heel moe ben, komt het onherroepelijk terug. is ook niet erg, ik bén ook Amsterdamse. Maar ik vond in het Gooi wonen ook heerlijk. Vijf jaar geleden wilde Guus graag terug naar de stad. Dat snap ik ook wel. Want het Gooi is fijn, maar je kunt er ook ontzettend indutten. Er gebeurt natuurlijk niks. Guus wilde heel graag de energie van de stad weer voelen, dus zijn we teruggegaan. En dat bevalt prima. Amsterdam is ook net een dorp. ik doe er alles met de fiets, heerlijk',

 

Word je vaak herkend?

'Nou, dat ligt er heel erg aan of ik op televisie ben of niet. Als Kees & co wordt herhaald, word ik veel vaker aangesproken. Televisie doet dat gewoon. Je kunt dertig jaar in het theater werken en geen hond die je kent. Maar als je één keer op televisie bent, word je overal herkend'.

 

Zou je weer televisie willen doen?

'Heel graag, zeker nu Kees & Co een beetje naar de achtergrond is gezakt. Ik vind het televisie vak namelijk ontzettend leuk, zeker als tegenhanger van theater. We zijn nu ook op zoek naar een nieuwe comedy. Met een personage dat ver van Kees af staat, want het moet wel echt iets anders worden. Kees & Co was geweldig, ook omdat het zo dichtbij me stond, maar na acht jaar begonnen we wel echt in herhaling te vallen. Sommige zinnen had ik al zeker vijf keer gezegd'.

 

Dat klinkt grappig, van iemand die avond aan avond dezelfde voorstelling speelt.

'Ja, maar toneel is echt iets anders dan televisie. Kijk: in zo'n comedy zit gewoon geen ontwikkeling, dat is wat mij begon tegen te staan. Terwijl, met een voorstelling...Natuurlijk doe je zo negentig dezelfde voorstellingen achter elkaar. Maar je moet niet vergeten dat je de eerste vijfentwintig, dertig keer nog heel erg aan het zoeken bent. Daardoor is echt elke avond anders. Elke avond vind je weer iets nieuws of laat je weer iets weg of bedenk je: dát is mooi. Daarom is dit vak ook zo verschrikkelijk leuk'.

 

Zelfs na ruim dertig jaar?

'Oja! Nou heb ik natuurlijk enorme mazzel gehad met het ontmoeten van bepaalde mensen, onder wie Joop van den Ende. Dat is de grootste zegen van mijn carrière; wij zijn echt samen groot geworden. De tijd was er natuurlijk ook naar - we hebben de beginjaren van de musical in Nederland samen meegemaakt. Terwijl, als ik nu bijvoorbeeld terugdenk aan Sweet Charity...Die musical is me nog steeds heel erg dierbaar, maar als je daar nu een video bandje van ziet, denk je: o, wat een bord karton! En we hadden geen orkest, want de muziek stond op DAT-bandjes. Dat was toen heel revolutionair en nu bestaat het niet eens meer! Dat we dat met elkaar hebben kunnen doen, is natuurlijk fantastisch. Maar behalve dat de sterren goed stonden, heb ik er ook heel hard voor moeten werken, hoor. Hoewel ik het toch vooral mazzel vind. Natuurlijk, ik heb een talent meegekregen waar ik heel blij mee ben. Maar ik heb ook de kans gehad om dat te ontwikkelen'.

 

Heb je nog wensen, in je vijftigste levensjaar?

'Mijn grootste wens gaat dit najaar in vervulling. Sunset Boulevard stond echt al tijden op mijn verlanglijstje. Alleen: om Norma Desmond (de hoofdrol, red) te kunnen spelen, moet je toch een bepaalde leeftijd hebben. Eigenlijk ben ik nu nog steeds niet oud genoeg, vijf jaar erbij was beter geweest. Ach, normaal moet je altijd jonger lijken voor een rol. Deze keer zeg ik gewoon tegen de make-up mevrouw of -meneer: maak me maar wat ouder!'

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

top

Het wordt een prachtig jaar voor Simone Kleinsma. Ze zingt haar favoriete repertoire in Simone - Songs from the heart. Vanaf het najaar speelt ze de hoofdrol in de musical Sunset Boulevard, een andere lang gekoesterde wens. En ze wordt vijftig in mei. Een gesprek over werk, mazzel en ouder worden.

 

Simone Kleinsma is prettig opgewonden. Ze heeft een half jaar niet op de planken gestaan en zodoende was er tijd om te verhuizen naar een prachtig appartement in Amsterdam-Zuid, om vrienden te zien en om heel veel liedjes te beluisteren. Want Simone- Songs from the heart, de voorstelling die 25 februari in première gaat, zit vol met haar persoonlijke favorieten. Simone: 'Het vervelende is: ik vind zo ontzettend véél leuk'.

Libelle nr. 6 2008 |  Interview Jaqueline Storm | Fotografie Brenda van Leeuwen