Simone Kleinsma

‘Ik ben

Interviewer Frénk van der Linden ging voor Margriet op pad. Om het extra spannend te maken, was hem van tevoren niet verteld wie hij zou ontmoeten. Hij kon zich dus ook niet voorbereiden. Nu is Simone Kleinsma wel zó bekend dat hij als interviewer niet helemaal blanco was.
Margriet 42 | 08 | interviewer Frénk van der Linden | fotografie Thomas Pelgrom

Soms zit er voor een interviewer niks anders op dan bekennen. Laat ik daar dus maar mee beginnen, dan is het moeilijkste achter de rug. Ik beken dat ik niks heb met musical’s.  Ik beken dat ik er de afgelopen vijftig jaar hooguit vier zag. Ik beken dat ik na de belangrijkste premières zelfs de recensies oversla. En nu zit ik in het kantoor van Joop van den Ende theaterproducties ( het bedrijf dat wereldwijd kwaliteit musical’s uitbrengt) tegenover een absolute ster in het genre: Simone Kleinsma.
Ik ken haar naam, ik heb haar werkelijk hartveroverende ogen wel eens zien twinkelen op een televisiescherm, maar ik weet niets van haar. Hoe breng ik dit interview tot een goed eind? En waar ben ik aan begonnen?

Kun je een groot geluksmoment uit je jeugd beschrijven?
‘Het moment waarop ik besefte wat ik wilde worden. Ik zal vijftien zijn geweest’.
Hoe zag je er toen uit?
‘Ik had net mijn lange haar laten afknippen, omdat het plotseling oranje was geworden. Oorspronkelijk was het blond, maar ik had het geverfd met henna en dat ging mis. Ik haalde dit toevallig aan in de voorstellingen die ik tot deze zomer deed. Ik was net de vuurtoren van Terschelling. Of een late hippie. We hebben het over 1973. Dat jaar liep ik voor een oriëntatiebezoek de Kleinkunst academie binnen en meteen kwam het Fame-gevoel over me. Die dans film weet je nog wel? Vanachter alle deuren kwamen geluiden: een klassiek deuntje, een tapdansje, iemand die stond te zingen...O!, dacht ik, o!, dit is het’.