‘Ik kan
nu meer in
mijn rol
leggen dan
tien jaar
geleden’

Simone Kleinsma

Nederlandse nuchterheid
Simone is groot geworden door haar vele rollen in musicals, ze wordt niet voor niets Neerlands musical-diva genoemd. Daar moet ze om lachen: ‘Ik voel me absoluut niet zo, ben je gek, ik kom toch gewoon op de fiets hiernaartoe?! Dat zal de Nederlandse nuchterheid wel zijn. Ik ben niet nuchter in de zin dat ik alles maar relativeer, maar ik roep wel altijd: ‘Het is ook maar werk, hoor!’ Natuurlijk werk waar je als publiek tegenop kijkt, dat kan ik me voorstellen, maar ik vóel me geen ster. En vanzelfsprekend doet het me goed dat mensen beginnen te klappen als ik op kom, daaraan merk ik dat ze het leuk vinden om me te zien. Want het is absoluut een wisselwerking. Ik vind het het leukste werk dat er is, maar ik doe het wel voor mensen natuurlijk. Als er niemand in de zaal zit, kan ik beter naar huis gaan’.

Gek genoeg ontdekte ze haar passie voor het vak pas op haar vijftiende, toen een leraar haar aanraadde eens iets met haar talent te gaan doen. ‘Onbewust was ik er waarschijnlijk al langer mee bezig, maar er plopte iets open. Ik had me er niet zo in verdiept, wist toen nog niet zo het verschil tussen toneelschool en kleinkunst academie. Ik ging bellen en toen de toneelschool in gesprek was en de kleinkunst academie wel opnam, mocht ik daar langskomen. Uit al die lokalen hoorde ik dansen en zingen en tappen en ik dacht: ja, dit is wat ik wil! Musical leek me de theatervorm die het beste bij me paste, maar die lag in die tijd net even op z’n gat in Nederland. Ik heb het geluk gehad dat na een jaar of wat Jos Brink en Frank Sanders hun zelf geschreven musicals gingen uitbrengen en dat ze mij daarvoor vroegen. Ik ben ook heel blij dat ik die groei heb meegemaakt, waardoor ik heel rustig mijn bagage heb kunnen opbouwen. Ik merk aan jongere mensen dat die in het begin meteen al zoveel willen, die meteen een hoofdrol willen. Dan denk ik: doe nou maar rustig aan, want om een hoofdrol te kunnen dragen, moet je toch een beetje bagage hebben. Als ik nu een rol zou spelen die ik tien jaar geleden gedaan heb, zou ik ‘m anders interpreteren, denk ik. Ik zou er toch iets meer in kunnen leggen van wat ik de afgelopen tien jaar heb meegemaakt. Zowel zakelijk als privé, want dat loopt altijd door elkaar heen’.

Ouder worden heeft dus zo z’n voordelen, maar wat vindt ze van de nadelen? ‘Ik werk natuurlijk in een vak waar het uiterlijk een belangrijke rol speelt. En als ik me ‘s avonds voor de spiegel zit op te maken, zie ik natuurlijk ook dingen veranderen en ik kan nou niet zeggen dat ik daar juichend over ben’, grinnikt ze. ‘Er springen toch, van het ene op het andere moment lijkt het wel, lijnen in je gezicht. Ik zal daar zeker iets aan laten doen om dat proces een beetje uit te stellen. Maar aan een facelift zal ik nooit beginnen en aan botox ook niet, ik moet het van mijn ogen hebben en van mijn mimiek, ik ben veel te bang dat ik die dan kwijtraak’.
Ze schatert het uit: ‘Ik was vanmorgen bij de drogist en er blijkt tegenwoordig tandpasta voor veertig-plussers te zijn! Het moet toch niet gekker worden! Je wordt er wel hardhandig op gewezen, zeg, als je de veertig gepasseerd bent!’
Ook dat is heel erg Simone: ze staat niet alleen bekend als diva, maar ook als gewoon Simone. De eeuwig goedlachse ‘normale’ vrouw. ‘Dat komt doordat ik heel dicht bij mezelf blijf, denk ik’, zegt ze. ‘Maar ik lach heus niet altijd, hoor, ik kan ook heel erg exploderen. En dan schrikt iedereen zich een bult! Ik ook trouwens! Ik kan dingen lang opkroppen, ook in mijn werk, maar na een tijdje kan ik echt heel erg boos worden en schreeuwen als iets me niet bevalt. Nee, met Guus heb ik dat eigenlijk nooit. Nooit gehad ook. We kibbelen wel eens, maar echt knallende ruzies hebben we niet. Maar hij is ook een Stier, hè, dat scheelt. We zijn elkaars spiegel en we zien wat er gebeurt en daar moeten we dan zo om lachen samen! En roepen: waar zijn we in godsnaam mee bezig?! Humor is ons grootste bindmiddel’.