Mart Visser (37) en Simone Kleinsma (47) kennen elkaar al jaren. Van de modeshows, van de musicals. Maar óók privé. Een ontspannen gesprek tussen twee goede vrienden.
Margriet 51 | 2005 | tekst Joke Tromp | fotografie Eline Klein

Simone: ‘In mijn geval is het ook niet onlogisch dat ik heb gekozen voor het theater. Min ouders zaten allebei bij de amateur operette en gingen ook heel graag uit. Maar het was pas op mijn zestiende dat bij mij het kwartje viel en dat ik zei: ‘Ik wil naar de Kleinkunst academie’. Mijn ouders reageerden in eerste instantie terughoudend. Begrijpelijk, want het is toch een onzeker vak, je weet nooit of je volgend jaar nog werk hebt. Maar toen mijn ouders merkten dat ik het echt graag wilde, hebben ze me voor honderd procent gesteund. Diep in hun hart hadden ze er zelf hun vak van willen maken’.
Mart: ‘Mijn vader werkte in de weg- en water bouw. Hij had gehoopt dat één van zijn zonen hem zou opvolgen. Maar mijn oudste broer ging naar de Kunstacademie en ik zat op een tussen opleiding voor mode en kleding. Er was daar een eindexamen show, waarvoor men had bedacht om ale mannen voor de finale in badpak te laten lopen. Het was de eerste modeshow die mijn vader zag.  Ik zie zijn gezicht nog betrekken naast me. Hij dacht natuurlijk: o God, gaan mijn zoons die kant op? Maar gelukkig is het met mij en mijn broers heel goed gegaan. Mijn oudste broer heeft een top baan als senior stylist voor een internationaal herenmode merk, mijn jongste broer heeft een eigen grafisch bedrijf. Dat heeft mijn ouders er wel van overtuigd dat het goed is geweest dat ze hun kinderen altijd de vrije keus hebben gegeven.

Mart: ‘Moet je nu nog wel eens auditeren?’
Simone: ‘Nog steeds, ja. Op een andere manier dan toen. Maar voor Mamma Mia! Heb ik ook geauditeerd. Dat is een Engelse productie, dus die mensen kenden mij niet. Maar om terug te komen op Joop: hij pikte mij er bij die allereerste auditie uit. Hij is heel belangrijk voor mijn carrière geweest. Jij zult toch ook mensen hebben gehad, mensen die bepalend zijn geweest voor je succes?’
Mart: ‘Ik heb in mijn mode academie tijd in de avonduren vier jaar lang als stagiaire meegedraaid bij de shows van Frans Molenaar. Op het gebied van shows heb ik veel van hem geleerd. En natuurlijk zijn er ook andere mensen belangrijk voor mij geweest. Maar die zijn allemaal verbonden aan een fase in mijn carrière. Degene die het meest bepalend is geweest, omdat hij een constante factor was, is Job, mijn partner. Ik leerde hem kennen toen ik net voor mezelf begon. Job heeft niets met mijn vak. Na een show zegt hij: ‘Het zag er weer fantastisch uit’. En dat is het dan. Dat is precies wat ik nodig heb, iemand die er afstand van kan nemen. Zeker als je net begint en je ster snel stijgt, is het heel gevaarlijk als je teveel aandacht krijgt voor iets wat je creëert. Er is wel een aantal jaren geweest dat ik het allemaal heel geweldig vond wat ik deed, maar gelukkig had ik dan altijd Job, die het heel erg kon relativeren. Zo van: ‘Ja leuk, hoor, maar ruim nu even de vaatwasser uit’. Ik vind het heel prettig dat mijn privé-leven is afgezonderd van het mode wereldje. Daardoor heb ik mijn carrière op een rustige manier kunnen opbouwen. De rust die ik daar vind, dat is de kern van mijn succes’.
Simone: ‘Het verschil met Guus en mij is dat wij wél in hetzelfde vak zitten. Onze gesprekken gaan toch vaak ook over werk, maar dat vind ik wel prettig. Guus kent mij als de beste. Zeker na zo’n lange tijd. Guus is voor mij ook mijn basis. Een heel fijne tegenpool. Hij is mijn belangrijkste criticaster. Als hij wat zegt, is het meestal waar’.