Prima ‘Donna’ in een feel good musical

Weinig Nederlandse artiesten hebben in zoveel musicals gestaan als Simone Kleinsma. Chicago en Fosse liggen nog op ieders netvlies, maar Simone is alweer aan het repeteren voor Mamma Mia! Een gesprek over de angst voor de auditie en de uitdaging om van Mamma mia! een succes te maken.
‘Overal ter wereld komt het publiek uit de stoelen om mee te zingen, mee te klappen en mee te dansen. Ik hoop dat het in Nederland ook zo gaat’.
Musical Magazine, jaargang 1, nr. 1 najaar 2003 | tekst Eric van ‘t Groenewoud | foto Roy Beusker

Een heldere stem, stralende ogen: ze vindt het geweldig om in Mamma Mia! te staan. Het is ook een in alle opzichten leuke rol die Simone in de musical heeft. Zij speelt Donna, de moeder van Sophie. Op een Grieks eiland heeft Sophie de drie voormalige minnaars van Donna uitgenodigd om haar huwelijk bij te wonen, want een van hen is haar vader. Na de nodige ontwikkelingen en veel dans en muziek ontspint zich een verhaal vol verborgen intriges en onverwachte wendingen. En passant komt het publiek te weten dat Donna ooit het succesvolle trio Donna and the dynamo’s aanvoerde, een trio wat misschien wel vergeleken kan worden met de ooit zo populaire Nederlandse damesformatie Luv.
De muziek van Mamma Mia! is natuurlijk de muziek van de Zweedse popgroep Abba. Zonder schroom vertelt Simone dat zij indertijd meer van Crosby, Stills, Nash & Young en Rod Steward hield dan van Abba. ‘Maar Waterloo was in 1974 wel het beste liedje op het songfestival. Absoluut’. Tussen 1974, het jaar waarin Abba het Eurovisie-songfestival won, en 1982 domineerde Abba de hitlijsten. Resultaat: honderd miljoen verkochte platen en een twintigtal liedjes die inmiddels door pakweg drie generaties meegezongen kunnen worden.

Het interview met Simone vindt plaats als de repetities nog moeten beginnen, maar een fotoshoot op een Grieks eiland heeft inmiddels plaatsgevonden. ‘Echt waar?’, reageert ‘La Kleinsma’ onthutst als ze hoort dat er een çelebrity watch-website is waarop fans melden wanneer en waar hun grote held is gezien: ‘Simone Kleinsma, 08.18 uur, Concertgebouw Amsterdam’. ‘Wat moeten mensen daar nou mee’, vraagt Simone. ‘Waarom doen ze zoiets?’ Hilariteit als ze te horen krijgt dat ze ook als babe op een website vol tv-babes staat vermeld. Ja, ja, internet is een zegen voor de mensheid.

In de afgelopen jaren is er zoiets als een musicalcultuur ontstaan in Nederland. ‘Gelukkig maar’, zegt Simone. ‘Elk jaar komt er weer aanwas van nieuw talent waarvan ik zeg: zó! Er zijn helaas talenten die slecht kunnen auditeren, maar fantastisch zijn op het toneel. Een auditie is niet het leukste moment. Achter een tafel zitten tien mensen en er is een pianist die je begeleidt bij het zingen van een liedje. Nou, doe dat maar eens even...In twee minuten moet je je waarmaken. Daar moet je tegen kunnen. Auditie doen is een vak apart’.
Ook al werd Simone door Joop van den Ende gepolst voor de rol van Donna, toch moest zij auditie doen voor de creatives, de bedenkers van en de uitvoerders achter de oorspronkelijke versie. ‘Joop kan wel hoog en laag springen dat hij mij wil voor die rol, maar de Engelsen kenden mij persoonlijk niet. Ik moest mij op een auditie presenteren, heb een paar liedjes moeten zingen en zo’n moment blijft eng’.

‘Donna’ met haar ‘toneeldochter’ Sophie op het strand in Griekenland

Bescheiden merkt Simone op dat Donna niet dé hoofdrol is van de musical: ‘Je speelt met elkaar het verhaal. Het verhaal begint bij Donna en haar dochter, maar iedereen speelt zijn of haar eigen lijntje’. Toch is Donna een sleutelpersonage waar het verhaal in belangrijke mate om draait. Een zwaar aangedikte vertelling is Mamma Mia! niet. Feel good lijkt de boodschap te zijn. De musical wordt door Simone als een vrolijke voorstelling omschreven. ‘Maar deze rol kent ook mooie, dramatische momenten. Het is een rol die bij me past omdat ik op zoek ben naar nieuwe uitdagingen. Ik wil me verder ontwikkelen. De grote uitdaging is om van de Nederlandse versie net zo’n succes te maken als Mamma Mia! elders in de wereld inmiddels is. Het is leuk om deel uit te mogen maken van Mamma Mia!’.  

Simone gaat in Mamma Mia! geruime tijd in een tuinbroek gekleed (‘die heb ik al’), maar zodra Donna and the Dynamo’s hun oude disco-outfit uit de mottenballen halen, is het podium bijna te klein voor de felgekleurde exotische kostuums. Mamma mia! is eigenlijk een slim verhaal rond een twintigtal Abba-songs. Het is een feest van herkenning, zo wordt het door bijna iedereen omschreven. Aan het einde, als het doek dicht is, komen we nog een keer als Donna and the Dynamo’s op om als toetje een aantal Abba-songs te zingen. Overal ter wereld komt het publiek uit de stoelen om mee te zingen, mee te klappen en mee te dansen. Ik hoop dat het in Nederland ook zo gaat’.

Tot haar verbazing heeft Simone van Mamma Mia! Abba-liedjes ontdekt die ze nog niet kende. Slipping through my fingers vind ik heel mooi. Het komt ook op een mooi moment in de voorstelling: een verstilling tussen alle vrolijkheid door’. De liedjes worden speciaal voor de musical in het Nederlands vertaald. Nee, Simone is niet bang dat zij opeens per ongeluk omschakelt naar de originele Engelstalige versies die zij via autoradio, TopPop, arbeidsvitaminen, disco en feestjes zo vaak heeft gehoord dat ze in die vorm onwrikbaar in het geheugen vastzitten. Ách’, relativeert Simone, ‘hoe vaak komt het nou voor dat je een liedje van de radio helemaal van voren naar achteren kunt meezingen? Ik ken hoogstens de eerste twee, drie regels, en dan ga ik over naar la, la, la. Nu maken de liedjes onderdeel uit van een verhaal, en daarin passen de vertalingen. Het is een hernieuwde kennismaking met Abba. Het zijn musicalnummers geworden, die je anders interpreteert. Als we het goed doen en we moéten het goed doen, is er geen enkel probleem’.

Simone heeft de musical inmiddels in Londen, New York en Hamburg gezien. Alle drie de uitvoeringen hadden een eigen karakter, waarbij New York haar tegenviel (‘teveel platte slapstick’). Waarschuwend zegt ze: ‘Het is een gevaarlijke voorstelling. Je moet het koesteren. Je moet in de gaten houden dat het niet te plat wordt, dat het niet afzwakt en dat je denkt dat te kunnen camoufleren door maar weer een liedje te zingen. De liedjes zijn zo sterk, zijn zo bepalend voor een tijdsbeeld geweest, dat je de hele musical eraan zou kunnen ophangen. Maar in Mamma Mia! krijgen de liedjes juist een nieuwe lading, een nieuwe context. Het moet een vloeiende voorstelling zijn, waarbij je heel scherp blijft om afzakken te voorkomen. De rollen van Donna and the Dynamo’s zijn ontzettend leuk, maar alleen als je het goed speelt. Er zit veel humor in en timing is nummer één. Niet voor niets worden de Dynamo’s gespeeld door Doris Baaten en Ellen Evers. Zij zijn echte comédienne's.

Mamma Mia!