Donna in Mamma Mia!

Lenette neemt de rol eens per week van Simone over. Maar delen...? Simone: ‘Je geeft die rol iets eigen's, zodat het toch je eigen kindje wordt. Het voelt de eerste keer vreemd als een ander jouw rol speelt. Ik had dat eerder met Lone van Roozendaal, die ook een aantal keer de rol van Donna overneemt. Maar bij de opera is dat normaal!’
Lenette: ‘Je trekt gewoon allemaal dat pak aan en zegt dezelfde dingen. Maar ik ben wel heel voorzichtig in deze productie gestapt, met respect voor Simone, ze heeft iets opgebouwd. Dat merk je als je bij het theater aankomt. Meisjes die daar op haar handtekening wachten, laten ze hun schouders zakken als ze zien dat ik speel. Je hoort ze denken: ‘Ze is er niet’. Ook in de zaal als je opkomt. Maar binnen tien minuten speel ik dat weg’.

Het lijkt Simone dan ook moeilijk om zoals Lenette in zo’n lopende voorstelling te stappen. ‘Wij konden zes weken lang beschermd repeteren. Lenette moest alles in korte tijd alleen doen, erg eenzaam’. Maar van dat eenzame avontuur heeft Lenette veel geleerd. ‘Bijvoorbeeld: in solo voorstellingen is het contact met je publiek zo direct dat ik me moet inhouden. Maar hier speel je samen een verhaal, je geeft meer gas’.
Mamma Mia! bevat Abba’s grootste hits.
Zouden ze die ooit nog voor een soloprogramma kiezen? Spontaan noemen beiden Het glipt me door de vingers, uit de scène waarin Donna haar dochter Sophie in haar trouwjurk helpt. Simone: ‘Het enige lied dat op zichzelf kan staan. Herkenbaar voor moeders en dochters’. En Lenette? Melodisch zou dat nummer kunnen passen. Verder zijn het vooral popliedjes. Bij de eerste lezing denk je soms: ‘oeps’. Maar de kritiek verdwijnt met de vaart waarmee de voorstelling wordt gespeeld’.
Het lied raakt hen persoonlijk, zelf hebben ze immers geen kinderen.
‘Dat boek is voor mij dicht’, zegt Simone, ‘maar dan komt opeens zo’n rol op je pad. Door wat ik heb meegemaakt, kan ik me bij die scène nu goed voorstellen hoe het had kunnen zijn’. Lenette heeft het gevoel dat de dingen die ze van het leven verlangde - maar niet kreeg - dankzij het theater alsnog een plaats kregen. ‘In Mamma Mia! hijs ik alsnog mijn dochter in een trouwjurk’.