Glossy 2003 | tekst Cors van den Berg | fotografie Stageholding/Roy Beusker

‘Het enige wat ik wel eens mis’, zegt Simone, ‘zijn de avonden. Thuiskomen van je werk en lekker met een glas wijn in de tuin gaan zitten. Genieten!’. Want dat is er, sinds ze halverwege de Kleinkunst academie aan een professionele carrière begon, niet zo vaak meer van gekomen. Het begon allemaal met een blokfluit en een gitaar. ‘Op de lagere school kon je muzieklessen volgen’, vertelt ze. ‘Dat leek me wel leuk. Je moest beginnen met blokfluit, noten leren lezen, solfège en ritme klappen, dat soort dingen. En op een gegeven moment mocht je dan een instrument kiezen. Ik twijfelde tussen gitaar en piano. Ik dacht: een gitaar kan ik overal mee naar toe nemen, een piano niet. Dus het werd gitaar, ik heb een paar jaar klassiek gitaarles gehad. Maar als je dan een jaar of 14 wordt, zijn er toch dingen die je leuker gaat vinden dan muziekles. Dus die gitaar werd aan de wilgen gehangen en is er ook nooit meer uitgekomen’, lacht Simone. ‘Achteraf heb ik daar wel erg veel spijt van. Ik weet nog wel dat ik op mijn 21e besloten heb: ik ga toch nog een keer pianoles nemen. Ik heb de daad bij het woord gevoegd, maar er gebeurde weer hetzelfde: vlak voor ik naar les ging, moet ik gauw nog even de partijtjes en de oefeningetjes doen. Ook omdat ik het in die tijd net een beetje druk kreeg met allerlei andere leuke dingen. Ik geloof dat ik het uiteindelijk een halfjaar heb volgehouden. Toen heb ik ook de pianolessen weer aan de kant gezet. Maar dat vind ik nu toch wel jammer’.

Een dosis geluk
Hewt is een van de weinige dingen waar ze spijt van heeft in haar leven. Na haar debuut in Niemand weet dat ik Repelsteeltje heet, een cabaret voorstelling van en met Gerard Cox, heeft ze in zoveel producties gestaan dat ze zelf de tel is kwijtgeraakt. En vanaf de dag dat ze van school ging, heeft ze - met uitzondering van een jaar dat ze zelf iets had afgezegd - geen dag zonder werk gezeten. ‘Ik heb ook wel een dosis geluk gehad, denk ik’, zegt ze bescheiden. ‘Toen ik begon, was er helemaal geen musical. Die bestond helemaal n iet meer in Nederland. Dus toen ik ging werken dacht ik: als ik over tien jaar een keer in een musical sta, dan mag ik m’n handjes dichtknijpen’. Het liep dus anders. Want twee jaar na haar debuut kwam Maskerade, een musical van Jos Brink en Frank Sanders. En daarna was de trein niet meer te stoppen: nog twee musicals met Jos Brink en Frank Sanders (Amerika Amerika en Evenaar.@) en onder meer Les Misérables, Funny Girl, Sweeney Todd, Joe - de musical en Chicago van Joop van den Ende. Het zijn niet de enige producties die haar cv sieren. Ze heeft films ingesproken, twee cd’s met Nederlandse liedjes gemaakt en ook op televisie van ze veel te zien. De comedy Kees & Co gaat alweer zijn zesde seizoen in. Daarin zullen een paar opmerkelijke veranderingen plaatsvinden in het warrige leven van Kees Heistee. Er komt zelfs een nieuwe man in haar leven....
‘Haye van der Heyden heeft weer dertien ontzettend leuke afleveringen geschreven. Er zijn nieuwe mensen bij gekomen. Victor Löw zit er bij. Dat is mijn nieuwe liefde. Hij is gescheiden en heeft twee opgroeiende kinderen, zodat je toch die puberproblemen houdt. We hebben een soort lat-relatie. Mijn buurvrouw, Sonja, is er ook nog steeds’.

Leuke dingen
In het echte leven is het allemaal wat minder turbulent. Ze is gelukkig getrouwd met regisseur Guus Verstraete. Ze kwam hem tegen bij de opnames van Wedden Dat, waar Simone aan het showblok meewerkte. ‘Hij regisseerde dat. Het eerste jaar was het gewoon werken, leuk, gezellig. Op een gegeven moment vroeg hij me mee uit eten en toen werd het nog veel leuker! We zijn nu alweer achttien jaar samen’. Ze oogt ontspannen en de lentes die ze telt, zou je haar niet geven. Ze heeft het gevoel dat ze in een fase van haar leven zit dat ze eindelijk een beetje aan zichzelf toekomt. ‘Ik blijf natuurlijk wel uitdagingen zoeken, maar het fijne van ouder worden is dat je meer gaat relativeren. Al dat geren en gesjees is wel leuk, maar het heeft ook zo z’n keerzijde. Je loopt snel het gevaar dat je aan dingen voorbij gaat die ook de moeite waard zijn. Het draait tenslotte niet alleen om werk, maar ook van dingen daarbuiten. En meer heb je eigenlijk niet nodig. Zolang je kunt genieten van een biertje drinken op een terras met iemand...Dat vind ik heerlijk! Ik kom er ook wel steeds meer achter dat je met de dag leeft. ‘Toevallig zag ik gisteren een ongeluk gebeuren. Ik dacht: Jezus, als ik een minuut eerder was weggegaan, misschien was ik er dan wel niet meer geweest. Dat is toch een raar idee. Dus je moet gewoon genieten per dag en nú leuke dingen doen. Het is een cliché, maar het is wel zo’.  

Toch zitten er wat haar betreft ook wel een paar schaduwkantjes aan het ouder worden. ‘Je komt jezelf wel eens tegen, ja’, zegt ze. ‘Dat is absoluut waar. Het wordt steeds zwaarder om naar die sportschool te gaan. Ten tijde dat ik in Sweet Charity speelde, trainde ik bij Ajax, drie keer in de week. Dan word je wel gedrild hoor. Ik had een conditie! Ik word er wel eens weemoedig van dat die tijden definitief voorbij zijn. Soms baart het me ook wel eens zorgen.  En ja, je gaat het ook zien natuurlijk. Wat dat betreft is het een klote-vak, want je zit altijd met spiegels.

Als je in een productie zit, zit je ‘s avonds voor je op gaat altijd in de spiegel te kijken, dan zie je: o god, er zit weer een rimpel bij! En als je aan het repeteren bent, sta je in de studio met alleen maar spiegels om je heen. Dan komen al die jonge jongens en jonge meiden binnen die nog strak in het vel zitten. Ja, je wordt ermee geconfronteerd. Dat is vervelend. Tuurlijk heb ik er last van. Het zou onzin zijn om te zeggen dat ik daar geen last van zou hebben. Als die spiegels er niet waren, zou het een stuk beter zijn. Want verder heb ik helemaal niet het gevoel dat ik vijfenveertig ben. Geestelijk ben ik stil blijven staan bij vijf- zesendertig zo’n beetje’.
Lachend: ‘Niet qua lijf helaas. Maar goed, het zij zo. Het is niet anders’. Toch peinst ze er voorlopig niet over om het een en ander te laten liften of op te laten spuiten. Voor haar geen facelift of botoxinjecties. ‘Dat vind ik allemaal veel te eng. Op het toneel ben ik afhankelijk van mijn mimiek. Als je die dames wel eens ziet: hun voorhoofd staat totaal stil. Dat kan je helemaal niet hebben als je zo met je gezicht werkt. En een facelift vind ik ook eng. Ik zie zoveel mensen die een totaal ander gezicht krijgen als het niet goed gebeurt. Zoiets ingrijpend's zou ik dus niet doen, maar iets wat minder rigoureus is? Ja, waarom niet. De ouderdom een beetje tegenhouden mag toch wel? Om het fraai te houden’.

Luisterliedjes
Ze is in ieder geval nog lang niet van plan te stoppen met werken. Sterker nog: ze heeft nog best een paar dromen en ambities. ‘Een toneelstuk’, zegt ze. ‘Dat zou ik graag eens willen doen. Misschien had ik dat al eerder kunnen bedenken. Aan de andere kant: je moet het pas doen als je er klaar voor bent. En ik heb het gevoel dat ik dat nu ben. Ik ben echt toe aan een nieuwe uitdaging. Bij toneel kan ik m’n zekerheid niet uit de muziek halen, ik kan niet terugvallen op een liedje, je moet echt van acht uur tot half elf een rol spelen.

Ik zou het liefst een rol hebben waarbij de mensen denken: is dat de Kleinsma die we kennen? Een slecht mens, of een hele rare idioot of wat dan ook. Dat vind ik interessant. Of ik het kan is dan weer een tweede, maar daarin ligt mij juist de uitdaging. Ik heb echt zin om bij mezelf iets nieuws aan te boren, e die behoefte wordt steeds groter. ‘Iets anders wat ze nog graag zou willen doen is een derde cd maken. De eerste verscheen in 1990 en de tweede vijf jaar later. ‘Ik zou graag een plaat maken waarbij je de volumeknop niet constant terug hoeft te zetten, snap je? Met hele mooie Nederlandse luisterliedjes. Dat plan is er al jaren, ik moet er gewoon een keer aan beginnen, maar op de een of andere manier kom ik er niet aan toe. Ik ga nu eerst in Mamma Mia! Spelen. De repetities beginnen 5 augustus en de première is 28 september. En daarna komt er ook vast wel weer wat. Ik rol altijd van het een in het ander. Maar ik vind het juist ook wel leuk als je niet alles van tevoren weet. Ik heb nooit iets uitgestippeld qua carrière, dus dat doe ik nu ook niet. Of ik ergens spijt van heb? Nee, ik denk het niet. Ik vind het allemaal wel goed zo. Nou, ik vind het nog wel jammer van dat pianospelen, haha. Het lijkt me zo lekker als je gewoon achter zo’n instrument kunt gaan zitten en dat je de boel dan een beetje kunt vermaken. Misschien komt het er nog eens van, als ik in het bejaardentehuis zit. Maar zover is het nog lang niet. Nee, jullie zijn voorlopig nog niet van me af!’

Mamma Mia!