portret
Na diverse musicals, waaronder twee jaar Mamma Mia!, besloot Simone Kleinsma dat ze 'haar pad wilde verbreden'. Zo staat ze nu op het toneel als zuster Ratched in One flew over the Cuckoo's nest en ze is nog een seizoen te zien in de tv-comedy Kees & co. Simone blijft in beeld, want ze heeft nog wensen genoeg.
Avrobode nr.12 2006 | tekst Janneke Leber | foto Nico Kroon
Zoals ze het vertelt, klinkt ze verontwaardigd, niet verbitterd. Deden de kritieken haar geen pijn?
‘Nee, ik heb het me niet aangetrokken. Maar het was wel even het gesprek van de dag onder de acteurs en we waren met z'n allen toch een beetje aangeslagen. Zo van: hè, wat jammer. Maar gelukkig vindt het publiek de voorstelling fantastisch. De zalen zitten vol en de mensen lachen op de goede momenten. Dan weet je dat je ze raakt en daar gaat het nog altijd nog om".
Verder is het dit jaar het laatste seizoen van Kees & co. Dat ze ermee wil stoppen, heeft ook hier te maken met het weer eens wat anders willen.
‘Ik heb het altijd met veel plezier gedaan. Maar het is een sitcom en daarin ontwikkelen de personages zich per definitie niet. Dus je vervalt toch in herhalingen en op een gegeven moment had ik een zin voor me waarvan ik dacht: volgens mij heb ik die de afgelopen tijd al minstens vijf keer uitgesproken. En dan wordt het tijd om het mooi af te gaan sluiten. Even een tijdje ertussenuit en dan misschien terugkomen in iets anders. Mijn dromen? Een light drama, dat lijkt me zo mooi. Zoiets als Cold Feet, met èn gevoelige momenten, maar ook momenten waarop je je gek lacht. Dat zou ik heel graag willen doen’.
Een paar jaar geleden is Simone verhuisd, van het Gooi terug naar Amsterdam, omdat ze, zoals ze het destijds zei: 'weer op haar fietsje naar het theater wilde kunnen'. Doet ze dat nu ook?
‘Jazeker! En even naar de Bijenkorf en even hierheen en even daarheen. Heerlijk! In het Gooi fietste ik nooit, maar nu...ik heb nog nooit zoveel gefietst! En inderdaad: weer lekker dicht bij de cultuur. Want het Gooi ligt weliswaar niet ver weg van Amsterdam, maar door de files werd het toch wel een hele onderneming om er te komen. Nu zeggen Guus en ik soms om half acht 's avonds nog: weet je wat, we gaan even naar de Schouwburg of naar de film’.
