One flew over the Cuckoo's nest.
Het boek stamt uit 1962, het toneelstuk uit 1963, maar de meeste mensen kennen het verhaal van de legendarische film met Jack Nicholson uit 1975.
Nu is One flew over the Cuckoo's nest in het theater te zien, maandag is de première in de stadsschouwburg.
'Nee, het is niet Victor Lów in de rol van Jack Jack Nicholson. Ik speel McMurphy'.
tekst Maartje den Breejen | foto's Peter Elenbaas
Op het toneel van Theater Lampegiet in Veenendaal is een psychiatrische inrichting na gebouwd, met afgebladderde muren. De ramen zitten te hoog om er doorheen te kunnen kijken. Regisseur Hans Croiset repeteert in de Lampegiet One flew over the Cuckoo's nest.
Aan de beurt is de scène waarin de held Randle McMurphy een afscheidsfeestje voor zijn mede patiënten organiseert;  hij smokkelt twee dames van lichte zeden naar binnen, regelt een date voor stotteraar Billy Bibbit en deelt drank uit. De chaos is compleet als Victor Löw (McMurphy) de uitkijkpost van de leidinggevende zuster inloopt en door de microfoon schreeuwt:Tijd voor jullie medicatie! De bar is geopend!’
Niet veel later struikelt Vincent Croiset (Billy) over een asbak, strompelt Bert André als Chief Bromden naar een leunstoel, en staat Kees Boot als Martini met feest muts te wankelen op een kruk. En dan komt Simone Kleinsma uit de coulissen.
‘Oké kinderen, stop even, pijn gedaan?!’ Croiset neemt de timing nog even door met de cast en zegt: ’Ik versta lang niet alles, er is veel te veel te zien.  Jullie moeten luider spreken. O, en laat die ballon niet te demonstratief leeglopen, dat moet toevalliger. Anders wordt het een circus. Wat nog meer? Ja, jongens: als de vrouwen binnenkomen, moet je kijken of je water ziet branden! Of je vuurwerk op Scheveningen ziet. Er zijn nog nooit jurken binnen geweest op de psychiatrische afdeling’.
McMurphy probeert zuster Ratched te wurgen
Ratched betrapt de patiënten op hun feestje
‘Ieder mens herkent zich in de gekken, omdat iedereen
in het diepst van zijn wezen ook gek is’
Ratched beëindigt het feest dat McMurphy voor zijn mede patiënten had georganiseerd
‘In het begin twijfelde
ik nog wel eens of ik
kon spelen zonder 
muziek. Dat is toch
waar ik mijn halve leven mee werk’
Kirk, Michael, Milos en Jack