Na jaren in musical's gespeeld te hebben en na acht seizoenen Kees & Co was Simone Kleinsma toe aan wat anders. En dan doet ze het ook goed. Tot de zomer is ze te zien als de kille hoofdzuster Ratched in het toneelstuk One Flew Over The Cuckoo's Nest.

XZONE 020/ Stadsmagazine voor Amsterdam nr. 44 5-18 april 2006 | tekst Linda Engel | foto Marco Borggrave

Mamma Mia! afgelopen, de laatste serie van Kees & co afgelopen, het lijkt alsof je alles hebt afgesloten om je hierop te storten...

‘Het is een nieuwe fase, 2005 kan je een jaar van afscheid noemen. Ik voelde een sterke behoefte om een stapje verder. Ik had een paar jaar geleden aangegeven dat ik heel graag, als de kans zich voor zou doen, een keer in een toneelstuk wilde spelen. En toen diende dit zich aan. Ik kon vanaf Mamma Mia! direct door naar de repetities van One Flew Over The Cuckoo's nest. Perfect’.

 

Waarom toneel?

‘Er moet spanning in mijn hoofd blijven. Ik zoek altijd iets waar ik een beetje bang voor ben en toneel was totaal nieuw voor mij. Het is een kans om de drama kant in mezelf verder te ontwikkelen. Daarbij komt dat ik behoefte had aan meer verdieping in de karakters, ik wilde meer met de tekst doen zonder onderbroken te worden door een dansje of muziek. Het is natuurlijk wel zo dat in een musical dit een voortzetting is van het verhaal, maar het werkt toch anders’.

 

En bevalt het?

‘Ik was best wel nerveus, wist echt niet wat me te wachten stond. Ik dacht vroeger ook dat ik nooit toneel zou gaan spelen, omdat ik bang was dat ik de muziek zou gaan missen. In het begin had ik daar echter helemaal geen last van, maar nu begint het langzamerhand weer wat te kriebelen. Een musical bruist meer door de muziek. Je krijgt daar een boost van. Toneel is wat droger. Nu moet je die energie uit jezelf halen zonder dat je wordt geholpen door de muziek. Maar dat is ook wel weer de uitdaging. Ik kijk daarom veel naar collega's van dit moment. Dat zijn tenslotte mensen die hun sporen rijkelijk hebben verdiend in de toneel wereld en waar ik veel kan leren. Het is lekker om samen te spelen, om het verhaal verder te ontwikkelen en uit te vinden hoe we het nog mooier en beter kunnen maken. En ik moet wennen dat er aan het begin geen ouverture is. Ik moet altijd opschieten als ik het 'nog vijf minuten'-signaal hoor. Bij een musical heb je dan nog wat extra tijd, omdat er eerst nog een tijdje muziek te horen is. Bij toneel moet je pats boem op’.

 

Wat is de grootste verrassing?

‘Ik dacht dat toneel en musical mijlenver uit elkaar lagen, maar dat valt reuze mee. De basis is bij allebei toch het vermaken van mensen. Langzamerhand schuiven de toneel- en musical wereld in elkaar. Een hele goede ontwikkeling, want er zit zo veel kennis bij deze disciplines die je goed kan uitwisselen. Twintig jaar terug werd er door de toneel acteurs nog op de musical neergekeken. En ze hadden ook wel een beetje gelijk. Het acteren in een musical had toen een achterstand. De spelers kwamen vooral van dans academies en die moesten toen ook nog zingen en spelen. Dat is nu niet meer. De opleidingen spelen ook prima in op de eisen. En toneel acteurs zien nu ook hoe leuk het is om te doen en wat er allemaal bij een musical komt kijken’.

 

Victor Löw is, net als in Kees & co, je tegenspeler. Maakt dat het lastiger, of juist makkelijk?

‘Het is fantastisch, haast bespottelijk dat we elkaar nu op het toneel weer tegenkomen. En in zo'n andere setting. In de televisie serie speelt hij mijn echtgenoot, terwijl we hier juist lijnrecht tegenover elkaar staan. We hebben tijdens de repetities ook even giechelend op het toneel gestaan, omdat je toch naar elkaar kijkt door de ogen van je televisie karakters. Maar die balans hebben we heel snel gevonden’,