Show vedette Simone Kleinsma

Artieste in de rol
van zichzelf

Hoe geef je een theater show je eigen kleur? Zing wat je zelf mooi vindt. En vertel wat je thuis bezig houdt. In haar nieuwe soloprogramma Songbook geeft Simone Kleinsma haar publiek een kijkje in haar ziel. Haar doel: lijnen trekken tussen podium en zaal. ‘Zodat het publiek na afloop voelt dat het er een vriendin bij heeft’.
Vrij magazine | bijlage Haarlems Dagblad 15 oktober 2010

Haar moeder danste graag. Tot ver in de tachtig zette ze haar wals pasjes in haar senioren flat. De ogen van dochter Simone glimmen als ze praat over de passie van haar moeder. ‘Haar leeftijd was nooit een struikelblok om met de voetjes van de vloer te gaan. Daar genóót zec van’.
In januari overleed haar moeder. Ze werd 85 jaar. ‘Het afscheid was toch nog onverwacht. Ze had hart problemen die haar uiteindelijk opeens snel de baas werden’. Heeft Simone het over de belangrijkste vrouw in haar leven, komen de herinneringen als vanzelf weer boven. Als enige dochter trok ze vaak met haar moeder op. ‘Samen koffie drinken, een middag met zijn tweetjes de stad in, samen met ons op vakantie. En veel bellen, natuurlijk’. Vader Kleinsma overleed twintig jaar geleden, waarna zijn vrouw zich nadrukkelijk op haar zoon en dochter richtte. ‘In de loop der jaren groeiden we steeds meer naar elkaar toe. Van moeder en dochter werden we vriendinnen die hun verhalen deelden. Maar de laatste tijd veranderde dat. Haar gezondheid ging steeds verder achteruit. Als ik bij haar langs ging, draaide dat uit op verzorgen. Zoals zij mij vroeger als kind verzorgde. De rollen werden omgedraaid’. De herinnering is nog vers, het vliesje op de ziel nog kwetsbaar. ‘Ik weet best dat je dankbaar moet zijn als je moeder zo oud mag worden. Maar het gemis blijft’.

Monumentje
En dan voelt ze zich weer bevoorrecht, als artieste. ‘Want het mooie van dit vak is dat ik zo’n emotie met mijn publiek kan delen door in mijn nieuwe show een mooi liedje over mijn moeder te zingen. Een monumentje, om alle goede herinneringen nog even op te poetsen’.
Denk niet dat ze zo nodig haar eigen ik of haar persoonlijke verdriet wil etaleren. ‘Nee, het gaat mij erom de afstand tot mijn publiek te verkleinen. Door eerlijk te vertellen wat mij bezig houdt, kom ik dichter bij de zaal te staan. Iedereen heeft een moeder. En iedereen heeft gedachten over de laatste dag die je bij haar kunt zijn. Als ik die emotie in een lied kan benoemen dat het publiek raakt, krijg je een verbondenheid waarmee een vol theater de intieme sfeer van een huiskamer krijgt’.

Visite
Haar voorstelling Songbook wordt daarmee een avond waarbij het publiek ongeveer bij de vedette op visite komt. In liedjes en verbindende teksten praat ze haar bezoek bij. Uit de keuze van het repertoire blijkt waar de diva nu staat. ‘In de selectie herken je mijn handtekening’. Ze wil vooral zichzelf laten zien. Zonder vernis, zonder schuil te gaan achter een rol. ‘In musical's en toneelstukken  had ik altijd het houvast van een voorgeschreven karakter. Al die bagage kan ik nu uitpakken. Die ervaring is een rijkdom, nu ik het op eigen kracht moet doen’. Op het programma staat een veelzijdig palet aan liedjes waarbij toppers uit Hollywood, een regelrechte smart lap en juweeltjes uit de kleinkunst voorbij komen. In het openingsnummer pakt ze uit met een medley van pop hits waarin werk van onder andere Bon Jovi en Elton John van het podium spat. Veel bestaand repertoire dus, maar ook nieuw werk waarvoor auteur André Breedland de woorden op muziek zette.
Zingend, pratend en dansend laat de gastvrouw zien wat ze in huis heeft. ‘In dat Hollywood blok kan ik weer even lekker met de benen omhoog’. Spottend: ‘Voor zover dat nog kan’.

Sportschool
In de sportschool probeert ze het lichaam in conditie te houden, maar ook het getrainde podium lijf blijkt niet onaantastbaar. ‘Ik merk dat ik er nu tien keer zo hard voor moet werken als voorheen. De pijntjes die toen overgingen, blijven me nu achtervolgen. Geen probleem hoor. Dan gaan de benen maar wat minder hoog de lucht in en kijk ik er wel extra leuk bij’.
Haar stem lijkt wél onaantastbaar. Zangles en trainingen werpen hun vruchten af. ‘Ik hou me vast aan het idee dat een vrouw als Rita Reys nog tot hoge leeftijd prachtig blijft zingen. Dat biedt houvast, voor later. En als ik dan bedenk dat mijn moeder tot op hoge leeftijd haar walsjes danste, hoef ik me niet echt zorgen te maken over mijn lijf. Want ik lijk heel erg op haar’.
Wat zou ze nog willen? ‘Ik denk met heimwee terug aan de tijd dat we grote tv-shows maakten. Helaas is dat hele genre teloor gegaan. Dat heeft niks te maken met artistieke keuzes of de smaak van het publiek maar met geld. De omroepen hebben er de centen niet meer voor’.
‘Ik zou het leuk vinden om eens een filmrol te spelen. Op het toneel heb ik in de loop der jaren geleerd om
steeds dieper te graven in een rol. Daardoor speel ik met steeds minder gêne. En een film zou dat goed van
pas komen. Ook denk ik er wel eens aan om zelf teksten te gaan schrijven, maar tot nu toe vind ik de liedjes
van anderen altijd beter dan wat er uit mijn eigen pen rolt. Eerlijk gezegd blijft dat vaak hangen bij rijmelarij.
Maar als ik soms nieuwe hits op de radio hoor, denk ik: zo’n tekstje zou ik ook wel kunnen bedenken, maar
ik vind het niet goed genoeg’.
Opeens is er dan dat zwaai gebaar, met haar handen. En lijkt ze alles weg te willen wuiven.
Alsof er een figuurlijk gummetje door haar laatste zinnen danst. ‘Ik moet helemaal niet roepen wat ik nog
méér zou willen. Wat ik nu doe, is al zo leuk’.

Songbook