Na Songs from the Heart komt Simone nu met haar tweede solo voorstelling: Songbook. Daarmee staat ze tot en met april volgend jaar in het vorige week geopende DeLaMar Theater (ze toert met deze voorstelling door diverse theaters in Nederland, red. Beheerder)
8 december 2010 | door Annemart van Rhee
Na ruim dertig jaar in het vak en omzwervingen langs talloze musical's, waaronder klassieker's als Chicago, Sweeney Todd en Mamma Mia! Waagde Simone Kleinsma in 2007 met Songs from the Heart de stap om als zichzelf de bühne te bestijgen. Ook voor een routinier een avontuur: weg beproefde rollen of bewezen successen om achter te verschuilen. Maar die bravoure loonde: de voorstelling bleek een succes en Kleinsma sleepte er zelfs haar derde Musical Award voor in de wacht.
Een tweede solo show was dus een logisch vervolg en eigenlijk alleen een kwestie van tijd, selecteren en repeteren. En maandagavond kreeg het DeLaMar tijdens de officiële première van Songbook het resultaat van die inspanningen te zien: een persoonlijk palet vol nummers en genres waarmee Kleinsma een speciale band voelt, waaraan ze dierbare herinneringen heeft, of die ze gewoon heel erg lekker vindt.
Zo trapt ze Songbook in sober industrieel decor af met een mix van hedendaagse hitklassiekers. Van Elton Johns I’m still standing tot Bon Jovi’s It’s my life en Michael Jacksons The way you make me feel. Strak en hard ingespeeld door haar zevenkoppige orkest en vocaal ondersteund door begeleiders Rolf Koster en Gino Emnes, die naast Kleinsma af en toe overdreven overkomen.
Na die swingende ouverture duikt ze meteen de diepte in om aan de hand van liedjes van fenomenen Charles Aznavour en Paul mcCartney intieme familieverhalen te vertellen. Over haar vader die haar Simon noemde en haar opa die van het levenslied hield.
Blind
Dat levert meteen één van de hoogtepunten van Songbook op: de speciaal voor haar gecomponeerde geweldige smartlap Blind. Het nummer zorgt voor de broodnodige lucht, ritme en humor tussen meer gedragen liedjes die gevoelig zijn zonder één moment vals sentiment uit te stralen. Want met die andere climax -
Met Songbook bewijst Simone Kleinsma weer dat ze een vakvrouw én musicalmultitalent is. Bovendien heeft ze haar show zorgvuldig gecomponeerd door verschillende stijlen en genres op maat te rangschikken en te larderen met een lach. Kortom: Songbook is een feest.
ontroert met Songbook
9 december 2010 | door Henk van Gelder
Simone Kleinsma kan alles zingen, van puur en intiem tot kordaat en knallend. Niet alleen technisch, maar ook met een groot talent voor interpretatie. Dat bewijst ze in haar musical rollen, en eens te meer in haar nieuwe solo show Songbook, die de tweede is na haar eerdere Songs from the heart. Ook deze keer zingt ze veel en gevarieerd, terwijl ze er tegelijk in slaagt van pop- en show nummers, nostalgische Nederlandse liedjes en nieuw vertaalde chansons een eenheid te maken. I’m still standing van Elton John, de tere Abba-ballad Slipping through my fingers, een Beatles-medley, een lichtvoetige Sonneveld-potpourri en een Aznavour-chanson dat een fel statement over de terugkeer van de homo haat is geworden – het hoort allemaal bij elkaar. Inclusief de korte, puntige tussen teksten die ze zo goed acteert dat ze volkomen naturel klinken.
Simone Kleinsma kan alles zingen, van puur en intiem tot kordaat en knallend. Niet alleen technisch, maar ook met een groot talent voor interpretatie. Dat bewijst ze in haar musical rollen, en eens te meer in haar nieuwe solo show Songbook, die de tweede is na haar eerdere Songs from the heart. Ook deze keer zingt ze veel en gevarieerd, terwijl ze er tegelijk in slaagt van pop-
Minder overtuigend vind ik het Las Vegas-repertoire omdat Kleinsma daarin haar uniciteit verruilt voor het na zingen van de grote voorbeelden uit dat genre. En een smartlappenscène lijkt te veel op een knieval voor haar grote publiek. Maar verder is Songbook, in de fantasierijke regie van Guus Verstraete, een solide show waarin elk volgend nummer een verrassing vormt. Met welluidende samenzang door haar achter- en soms voorgrond zangers Gino Emnes en Rolf Koster, en het robuuste geluid van het zevenmansorkest van meesterpercussionist Mike Schäperclaus.
De telegraaf 10 december 2010 | door Esther Kleuver
Zelden iemand gezien die zich zo thuis voelt op de bühne als Simone Kleinsma. Na het succes van haar liedjesprogramma Songs from the Heart trekt ze opnieuw het land in met een persoonlijke muziek selectie.
Haar nieuweling Simone's Songbook ademt zowel nostalgie als vakmanschap. De enorme veelzijdigheid van Kleinsma komt in dit programma goed uit de verf: we zien zowel de comédienne, de actrice en de fantastische zangeres, als haar enorme theater persoonlijkheid voorbij komen. Van smartlappen tot Sondheim en van The Beatles tot Wim Sonneveld; ze serveert het allemaal met evenveel gemak uit. Moeiteloos schakelt ze van een krachtig musical nummer als Man of la Mancha naar het meer gevoelige ’t Glipt me door de vingers.
Zelden iemand gezien die zich zo thuis voelt op de bühne als Simone Kleinsma. Na het succes van haar liedjesprogramma Songs from the Heart trekt ze opnieuw het land in met een persoonlijke muziek selectie.
Haar nieuweling Simone's Songbook ademt zowel nostalgie als vakmanschap. De enorme veelzijdigheid van Kleinsma komt in dit programma goed uit de verf: we zien zowel de comédienne, de actrice en de fantastische zangeres, als haar enorme theater persoonlijkheid voorbij komen. Van smartlappen tot Sondheim en van The Beatles tot Wim Sonneveld; ze serveert het allemaal met evenveel gemak uit. Moeiteloos schakelt ze van een krachtig musical nummer als Man of la Mancha naar het meer gevoelige ’t Glipt me door de vingers.
Bijgestaan door een 7-koppige band en twee fantastische achtergrond zangers voelt Songbook als een comfortabel, warm bad. Maar naast bekende juweeltjes uit het musical-, lichte muziek-, cabaret- en pop repertoire, is er ook gloednieuw werk te beluisteren, waaronder een big bandnummer geschreven door Wouter Hamel, een smartlap en een wonderschoon liedje van Henny Vrienten en André Breedland.
Maar zo natuurlijk als de liedjes klinken, zo gekunsteld doen de mono- en dialoogjes aan die er door het programma heen zijn verwerkt en waarbij Kleinsma soms zelfs met een geluidsband communiceert. Gelukkig blijven die momenten beperkt. Ze vat het zelf al samen in haar prachtige toegift Ik wil wonen in de tonen van een lied (het nummer van Vrienten en Breedland): het draait allemaal om de muziek.
Simone Kleinsma beschikt onmiskenbaar over internationale allure. Ze zou niet misstaan op de grote podia van Broadway of West End, maar gelukkig voor ons is ze voor eigen bodem behouden gebleven. In Songbook laat ze zich opnieuw van haar allerbeste kant zien en bewijst ze nog altijd in topvorm te zijn. Klasse!
8 december 2010 | door Hans Visser
Simone Kleinsma maakte vooral naam in musicals. Dat ze meer in huis heeft, toont ze in haar tweede personalityshow Songbook, een reis langs muzikale herinneringen, die haar terug voeren naar de Postjeskade in Amsterdam-west, waar ze opgroeide.
De voorstelling herbergt speciaal voor haar geschreven liedjes. Het is een totaal ander programma dan het lovend ontvangen liedjes programma Songs from the Heart, dat vorig seizoen in reprise ging. De première van Songbook was maandag in het DeLaMar Theater aan de Marnixstraat. Kleinsma en DeLaMar passen bij elkaar, maar de show zal het ook in het land goed doen.
Gesteund door de dansende zangers Rolf Koster en Gino Emnes en zes musici die dankzij de techniek kunnen klinken als een bigband, pakt ze na aanvang meteen uit met een blok internationaal werk, van Cy Coleman tot Bon jovi.
Kleinsma is op haar best als ze teruggrijpt op haar wortels: de grote Kleinkunst. Dan blijkt hoe onze taal zich in oorspronkelijk werk van Nederlandse bodem leent voor het verwoorden van emoties, zoals tijdens een medley van liedjes van Wim Sonneveld. In het theater waar Sonneveld ooit zelf grote triomfen vierde, is zijn oeuvre vooralsnog tijdloos.
Kleinsma tilt echter ook vertaald werk naar een hoger plan. Amsterdam van Jacques Brell zet ze neer als portret van een springlevende stad, stevig gebouwd op eeuwenoude palen.
Sterk zijn ook twee vertaalde songs van de Amerikaan Steven Sondheim. De manier waar ze deze door Allard Blom bewerkte ontboezemingen over het huwelijk brengt, vormen een pleidooi voor het onbekende, geniale werk van deze componist en tekst dichter.
De voorstelling raakt echt een kern als Kleinsma het publiek geen flikker an presenteert. Dit door André Breedland vertaalde chanson Comme ils disent van Charles Aznavour is het verhaal van een travestiet die met lede ogen vaststelt dat echte tolerantie nog altijd een abstract begrip is. Hier toont Kleinsma haar ervaring in het vertolken van musical rollen.
Songbook is een show met een persoonlijke noot. Op de piano ligt mooi uitgelicht een stapel boekjes, waarvan Kleinsma er af en toe één in de hand neemt. Daar vloeien herinneringen uit voort. Uiteindelijk blijken die boekjes niet van haar te zijn, maar van haar moeder die in januari is overleden.
Haar geloofsbelijdenis is een fraai lied van Breedland en Henny Vrienten waarin ze zegt te willen wonen in een lied.
Goed nieuws voor Kleinsma: ze woont er al.
Simone Kleinsma maakte vooral naam in musicals. Dat ze meer in huis heeft, toont ze in haar tweede personalityshow Songbook, een reis langs muzikale herinneringen, die haar terug voeren naar de Postjeskade in Amsterdam-
Gesteund door de dansende zangers Rolf Koster en Gino Emnes en zes musici die dankzij de techniek kunnen klinken als een bigband, pakt ze na aanvang meteen uit met een blok internationaal werk, van Cy Coleman tot Bon jovi.
Kleinsma is op haar best als ze teruggrijpt op haar wortels: de grote Kleinkunst. Dan blijkt hoe onze taal zich in oorspronkelijk werk van Nederlandse bodem leent voor het verwoorden van emoties, zoals tijdens een medley van liedjes van Wim Sonneveld. In het theater waar Sonneveld ooit zelf grote triomfen vierde, is zijn oeuvre vooralsnog tijdloos.
Kleinsma tilt echter ook vertaald werk naar een hoger plan. Amsterdam van Jacques Brell zet ze neer als portret van een springlevende stad, stevig gebouwd op eeuwenoude palen.
Sterk zijn ook twee vertaalde songs van de Amerikaan Steven Sondheim. De manier waar ze deze door Allard Blom bewerkte ontboezemingen over het huwelijk brengt, vormen een pleidooi voor het onbekende, geniale werk van deze componist en tekst dichter.
De voorstelling raakt echt een kern als Kleinsma het publiek geen flikker an presenteert. Dit door André Breedland vertaalde chanson Comme ils disent van Charles Aznavour is het verhaal van een travestiet die met lede ogen vaststelt dat echte tolerantie nog altijd een abstract begrip is. Hier toont Kleinsma haar ervaring in het vertolken van musical rollen.
Songbook is een show met een persoonlijke noot. Op de piano ligt mooi uitgelicht een stapel boekjes, waarvan Kleinsma er af en toe één in de hand neemt. Daar vloeien herinneringen uit voort. Uiteindelijk blijken die boekjes niet van haar te zijn, maar van haar moeder die in januari is overleden.
Haar geloofsbelijdenis is een fraai lied van Breedland en Henny Vrienten waarin ze zegt te willen wonen in een lied.
Goed nieuws voor Kleinsma: ze woont er al.
Allerlei
Alleen met pure passie gezongen diamantjes
Geen flauwe praatjes meer. Alleen met pure passie gezongen diamantjes over haar overleden moeder, de voorbijvliegende tijd en de liefde. Dan komen de topzangeres, actrice en comédienne harmonieus en stijlvol samen - de Volkskrant, 9 december 2010
Simone Kleinsma laat kansen liggen
Zingen kan ze. Kleinsma heeft een heerlijke, soepele stem en is van veel markten thuis. Vooral in de naar het Nederlands vertaalde nummers van Aznavour en Sondheim hoor je haar kracht. Hét lied uit de musical Mamma Mia! is ‘t glipt me door de vingers, waarin de moeder beschrijft hoe moeilijk het is om haar dochter steeds meer los te laten. Kleinsma zingt het prachtig, klein en ingetogen. Friso Wiegersma vertaalde het beroemde Send in the clowns wonderschoon met Lach het maar weg, waarin Kleinsma zich helemaal uitleeft - Trouw, 10 december 2010
Geen flauwe praatjes meer. Alleen met pure passie gezongen diamantjes over haar overleden moeder, de voorbijvliegende tijd en de liefde. Dan komen de topzangeres, actrice en comédienne harmonieus en stijlvol samen -
Simone Kleinsma laat kansen liggen
Zingen kan ze. Kleinsma heeft een heerlijke, soepele stem en is van veel markten thuis. Vooral in de naar het Nederlands vertaalde nummers van Aznavour en Sondheim hoor je haar kracht. Hét lied uit de musical Mamma Mia! is ‘t glipt me door de vingers, waarin de moeder beschrijft hoe moeilijk het is om haar dochter steeds meer los te laten. Kleinsma zingt het prachtig, klein en ingetogen. Friso Wiegersma vertaalde het beroemde Send in the clowns wonderschoon met Lach het maar weg, waarin Kleinsma zich helemaal uitleeft -