Simone Kleinsma (52) zingt voor haar moeder. In haar nieuwe onewomanshow die vanavond in het DeLaMar theater in première gaat, laat ze het publiek meeleven met haar gevoel. ‘In een musical zit je in een rol en kruip je in een andere persoonlijkheid. Nu mag iedereen dichtbij mij komen’.
De Telegraaf.nl, 6 december 2010 | tekst Wilma Nanninga | foto Nine Ijff
De Telegraaf.nl, 6 december 2010 | tekst Wilma Nanninga | foto Nine Ijff
De eerste keer dat Simone als zichzelf op het toneel stond, is alweer drie jaar geleden. ‘Toen vond ik dat best eng. Je geeft jezelf toch bloot. Maar nu ervaar ik het als heel prettig. Mijn man Guus Verstraete, die de regie doet, heeft me heel erg geholpen. Heerlijk om samen te werken. Hij kent me door en door’.
Simone zegt openhartig: ‘We delen als mensen gebeurtenissen. Iedereen is wel eens verliefd, vrolijk, verdrietig of in de rouw. Het is fijn om je te realiseren dat je niet de enige bent. Er zitten mooie nieuwe nummers in deze show. Henny Vrienten en André Breedland schreven voor me. Onder andere: Ik wil wonen in een lied. En zo voel ik het. Die ene zin geeft voor mij alles weer wat ik heb met muziek en wat muziek met mij doet. Ik kan emoties erin verwerken door erover te zingen. Muziek hoort er altijd bij. Als je geboren wordt, klinkt er muziek, als je sterft, als je boos bent, zet je wel eens een plaatje op. Om je op te beuren of je nog kwader te maken natuurlijk. Iedereen heeft zijn eigen emoties bij een liedje’.
Grinnikt: ‘Toen Guus en ik net samen waren, gaf hij me op een keer een singletje. I want to wake up with you. Ik weet niet meer van welke artiest het was, maar dat gebaar. Zeg het met muziek’.
Dromen
Simone verloor in januari haar moeder. ‘In de nieuwe show zing ik een lied over haar. Over hoe ze altijd voor ons danst. Het verhaal gaat over hoe ik me haar wil herinneren. Een heel vrolijke, prachtige vrouw met een filmster hoofd, die een ster was in de amateur operette. Ja, misschien ben ik mijn leven wel bezig al haar dromen waar te maken. Ze was zo trots, hè. Het zal raar zijn dat ze niet lijfelijk bij de première is vanavond. Vorig jaar zat ze er nog wel’.
Gebaart: ‘Toen mijn moeder stierf, ging mijn programma opeens een heel andere kant op. Ze was 85 en er is haar een heel ziekbed bespaard gebleven. Maar daar gaat het dan niet om, hè. Er is een verschil tussen ratio en emotie. Je moet toch opeens je moeder missen. Mijn vader was al 24 jaar gestorven. Dat is zo lang geleden...ik voel nog steeds de behoefte even haar stem te horen. Ach, ze zou blij zijn met wat ik over haar zing. Ik kan het liedje intussen trouwens goed zingen. De dikke strot ben ik in de repetities kwijtgeraakt’.
Nadenkend:’Ik tip meer dingen aan die me raken. Er zit een blokje in met drie Beatles-nummers. Ik heb een acht jaar oudere broer en hij draaide dat altijd. Ik was een jaar of vier, vijf en hij was een echte Beatles-jongen. Dit is de meest persoonlijke show die ik ooit maakte’.
Simone heeft dit keer twee heren aan haar zijde, Rolf Koster en Gino Emnes. ‘We doen koortjes samen. En het orkest staat onder leiding van Mike Schäperclaus. Ik durf bijna onmogelijke nummers te doen als Getting married van Stephen Sondheim. Daarin zit zoveel tekst dat je nauwelijks kunt ademhalen. Maar het gaat, het gaat. Sondheim wordt in ons hele vak gehaat omdat hij zo ingewikkeld componeerde. Ik doe het uit vrije wil’.
In de show brengt Simone ook een nieuw geschreven smartlap. Lacht: ‘Hij heet Blind en heeft alles wat een smartlap heeft. Het publiek gaat vanzelf meedeinen. Misschien hebben we wel een hit te pakken’.
Simone heeft veel nieuwe teksten in moeten studeren. Vroeger deed ze dat altijd tijdens het uitlaten van haar hondje. ‘Hem hebben we moeten laten inslapen. Ik ben nog wel twee keer zomaar buiten gaan lopen met teksten in mijn zak. Maar zonder doel werkte dat niet’.
Dat haar man, Guus Verstraete haar regisseert, noemt ze ‘gezellig’, niet lastig. ‘Je kunt op elk moment ingevingen uitwisselen. We houden van ons werk, dus is het niet erg om er altijd mee bezig te zijn’.
Simone zegt openhartig: ‘We delen als mensen gebeurtenissen. Iedereen is wel eens verliefd, vrolijk, verdrietig of in de rouw. Het is fijn om je te realiseren dat je niet de enige bent. Er zitten mooie nieuwe nummers in deze show. Henny Vrienten en André Breedland schreven voor me. Onder andere: Ik wil wonen in een lied. En zo voel ik het. Die ene zin geeft voor mij alles weer wat ik heb met muziek en wat muziek met mij doet. Ik kan emoties erin verwerken door erover te zingen. Muziek hoort er altijd bij. Als je geboren wordt, klinkt er muziek, als je sterft, als je boos bent, zet je wel eens een plaatje op. Om je op te beuren of je nog kwader te maken natuurlijk. Iedereen heeft zijn eigen emoties bij een liedje’.
Grinnikt: ‘Toen Guus en ik net samen waren, gaf hij me op een keer een singletje. I want to wake up with you. Ik weet niet meer van welke artiest het was, maar dat gebaar. Zeg het met muziek’.
Dromen
Simone verloor in januari haar moeder. ‘In de nieuwe show zing ik een lied over haar. Over hoe ze altijd voor ons danst. Het verhaal gaat over hoe ik me haar wil herinneren. Een heel vrolijke, prachtige vrouw met een filmster hoofd, die een ster was in de amateur operette. Ja, misschien ben ik mijn leven wel bezig al haar dromen waar te maken. Ze was zo trots, hè. Het zal raar zijn dat ze niet lijfelijk bij de première is vanavond. Vorig jaar zat ze er nog wel’.
Gebaart: ‘Toen mijn moeder stierf, ging mijn programma opeens een heel andere kant op. Ze was 85 en er is haar een heel ziekbed bespaard gebleven. Maar daar gaat het dan niet om, hè. Er is een verschil tussen ratio en emotie. Je moet toch opeens je moeder missen. Mijn vader was al 24 jaar gestorven. Dat is zo lang geleden...ik voel nog steeds de behoefte even haar stem te horen. Ach, ze zou blij zijn met wat ik over haar zing. Ik kan het liedje intussen trouwens goed zingen. De dikke strot ben ik in de repetities kwijtgeraakt’.
Nadenkend:’Ik tip meer dingen aan die me raken. Er zit een blokje in met drie Beatles-
Simone heeft dit keer twee heren aan haar zijde, Rolf Koster en Gino Emnes. ‘We doen koortjes samen. En het orkest staat onder leiding van Mike Schäperclaus. Ik durf bijna onmogelijke nummers te doen als Getting married van Stephen Sondheim. Daarin zit zoveel tekst dat je nauwelijks kunt ademhalen. Maar het gaat, het gaat. Sondheim wordt in ons hele vak gehaat omdat hij zo ingewikkeld componeerde. Ik doe het uit vrije wil’.
In de show brengt Simone ook een nieuw geschreven smartlap. Lacht: ‘Hij heet Blind en heeft alles wat een smartlap heeft. Het publiek gaat vanzelf meedeinen. Misschien hebben we wel een hit te pakken’.
Simone heeft veel nieuwe teksten in moeten studeren. Vroeger deed ze dat altijd tijdens het uitlaten van haar hondje. ‘Hem hebben we moeten laten inslapen. Ik ben nog wel twee keer zomaar buiten gaan lopen met teksten in mijn zak. Maar zonder doel werkte dat niet’.
Dat haar man, Guus Verstraete haar regisseert, noemt ze ‘gezellig’, niet lastig. ‘Je kunt op elk moment ingevingen uitwisselen. We houden van ons werk, dus is het niet erg om er altijd mee bezig te zijn’.